Po pierwszym wydawnictwie lablelu Kibir La Amlak „Book of Psalms” przyszedł czas na kolejne. Drugim w historii tego labelu wydawnictwem jest 7” singiel „Ilodica-I-lodic Rock/Kibir La Amlak-Dub Rock”. „I-lodic Rock” to instrumentalny utwór, w którym wokal zastępuje mistrzowska partia zagrana na melodyce przez wirtuoza tego instrumentu noszącego pseudonim I-lodica. Continue reading →
King_DuBear
Gdynia – 24/09/10 – Desdemona – Dub Mass #7
Konkurs #17
24 września odbędzie się siódma już odsłona imprezy DubMass organizowanej przez trójmiejski Pandadread Soundsystem. Tym razem obok gospodarzy na ich 6,5 kilowatowym nagłośnieniu zagrają także Cubeman i Psychokot. Tradycyjnie już mamy dla Was 3 wejściówki na to wydarzenie. Aby wygrać bilet wystarczy wysłać maila na adres redakcja@dubmassive.org i podać w jego treści swoje imię i nazwisko. UWAGA! W temacie wiadomości prosimy wpisać “Konkurs #17”. Na zgłoszenia czekamy 21 września 2010. Zwycięzcy zostaną powiadomieni mailem.
Powodzenia!
Dubmassive Net Dub Clash- koniec terminu nadsyłania zgłoszeń
Wraz z ostatnim dniem lipca minął ostateczny termin na wysyłanie zgłoszeń do konkursu Dubmassive Net Dub Clash. Bądźcie więc czujni bo lada dzień wszystkie utwory zostaną zaprezentowane na dubmassive.org. Jednocześnie rozpocznie się także głosowanie internautów, a następnie swojego zwycięzcę wyłoni jury, którego skład przedstawimy niebawem. Wszystkie informacje na temat głosowania oraz kolejnych etapów konkursu będziemy publikować na bieżąco. Stay tuned!
DUP! – Interview with EMZK
In Polish reggae there are known examples of wrong band names. Aren’t you afraid that name DUP! could define the project as not too serious? (“dup” in Polish is an inflexion of word meaning “butt”)
It’s not like that. Indeed, we wanted to make a joke, because we have such a group humor sense. We knew that we want to make a lot of noise, a less lirycal form of dub, oriented in crunching, simmering sounds just like in old Jamaican records. Everyone knows that it’s about a “clap”, not the butt. On the album there is a lot of humor. Song titles are controversial (my favourite one – “Ping-pong with the British Queen” – note: translator) because we didn’t want the project to be totally serious. It’s niche music and there is no need to make a huge case of it. I’m a bit afraid that people will be having trouble with inflecting the name. For example, the band’s myspace could be called assy, or something like that (laugh).
Who recorded the album with you?
Drummer is Marek “Siekierka” Sieroszewski known from Tumbao, Tumbao Riddim Band and Jamal. Tomek Krawczyk from Paprika Korps plays on the bass. Me and Tomek Księżopolski are guitarists. My other half recorded vocals to two of the tunes so that someone sings out there. We know eachother for a long time and we always thought of recording an album like that.
What will the band’s lineup look like during concerts?
It will be the same as the study one. For now we have troubles with arranging the technical side of it because on the album a lot of sounds are made by machines, not the musicians. I mean all of the delays, reverbs and other strange ideas of making sounds. We would like someone to manage the console during the concerts, so the band would be kind of a multitrack. Just like Perch in Zion Train. However, first we would have to put it all together, make some tryouts. We don’t have to make it before holiday. Summer festivals have full line-ups anyway. For now we focus on the second album, and then we will think about playing live.
Your records show that you intensively and very effectively tried to get sound similar to old Jamaican classics from 70’s. How did you accomplished an effect like that in the hour of digital technique?
We did it the old-school style. Drums were modified, we swathed the snare with a rag. You know, all of the techniques that you can see on old movies and photos. Thanks to our friends we have been able to buy old, “vintage” equipment in reasonable prices. The room that we have been working in is very insulated. We tried to make the final effect sound like music that we like – 70’s Jamaican dub. We could be accused of trying to copy something. Bass player of Asian Dub Foundation in “Dub Echoes” movie stated that you can play like King Tubby, but it’s not the thing. However, for us it was. Nowadays everyone records reggae albums oriented in radio sound and we crossed out the radio on the very beginning. On the Dup! album there will be no strict entertainment tunes.
How did the recording process look like?
I had some ideas for chords and melodies. I knew that I wanted to have some particular drum rhythms that I like, for example classic “meltdown” with marley-ish hi hat division. It’s one of my favourite reggae drum rhythms. I’ve been saving sketches of songs in Cubase. Next we started our group work. At the beginning our bassist Tomek didn’t record with us. Siekierka got his metronome and we recorded our drum ideas with Księżyc. I had a lot of fun recording drum instruments. I forget that our buddy Adaś (Mościcki – note: editor), who plays with Maleo Reggae Rockers is free and able to do it. I had some ambition although and I bought some noise makers. I played them, what brought a lot of joy to me.
How did you get the idea to release a classic dub album today, when dancehall is far more popular?
There is a lot of dancehall and modern vibes now. Everyone tries to create something as good as others and as an effect all of the tunes are similar. We didn’t have that pressure because we planned to do particular thing. Reggae is a piece of music that, when you approach it harmonically, it turns out that everything was already used. All of the melodies were played, sang, all of the posible chord combinations. That’s why we aren’t afraid that it will sound like “Kingston Dub” by Tubby.
Is Dup! project a diversion from your role in Jamal for you?
In Jamal we use a lot of electronic. In our concert set we have only two real reggae tunes. The rest is crazy electronic vision of Genia, who herds us to perform harder, more demanding work with loops and continuous metronome play. In the process of recording Dup! we could let ourselves play loose and do anything that we like. It was very spontaneous, without any stress that it has to be innovative. Such an album that you play, you don’t notice when it ends and you replay it.
The album is to be released by a “non-reggae” label. How did you establish the cooperation? Do you think it will bring benefits?
The album is going to be released by Jamajka Music – firm created by Majka Jeżkowska. It’s an independent label. Majka releases her records on her own, only the distribution is done by someone else. I know her because my girlfriend is in her concert dancing crew. We met few times and she has been infected with the idea: “Maybe you will release such an independent album, why not? It could be fun, it will bring back for sure”. We’ve been talking and Majka finally approved. She said that it’s a good idea. Here comes our sense of humor: if there is Jamajka Music label there is no way that anybody else could release us (laugh). It could be fun if the album will be released abroad and some rastaman checks the web page of the label and he sees a doggie or a cat (laugh).
Is it hard to release dub music in Poland and is it more of a hobby than a business?
In Poland it’s a very niche music and it’s released for joy. We don’t have such a music culture here to spread dub anywhere. You can look what is listened to in Germany, where bands like Seed are great stars like Maryla Rodowicz here. Maybe I exaggerate a bit, but the scale is similar. Or the New Zealand, where even pop productions include a lot of delay, pulsation, are spatial. When you release a 300 copies of an album, like it was with 12″ vinyl “Tell Me/Otwórz Oczy” (Echo TM meets EMZK – note: editor), you have almost all of the receivers counted. You know who bought them, you know their names (laugh). This scene will grow, but are still low because there is a few listeners. Maybe this music will get to radio, but it’s a matter of changing the generation. More and more people listen to music like that, but it’s not promoted.
Who are your favourite dub producers?
I appreciate King Tubby tge most. It’s a venerable music, but I’m still impressed that a man using two or maximum four tracks were able to do something like that. I respect him as an constructor as well because he were able to take soldering tool and modify the device that wasn’t good enough for him. I also impressed by Vienna scene e.x. Tosca, Kruder & Dorfmeister or a man called Stereotyp. Every tune includes a dub element: complex delays, pulsation or exposed bass. Not to forget band named Seed, although not too dub-ish, their production, sound and arrangement are world class. Jamaican are far, far behind them.
Interview made in collaboration of dubmassive.org crew and music editoral crew of Radio UWM FM. Interviewer: Michał Napiórkowski, UWM FM
“Inna dis ya time”- refleksje King Shiloh Soundsystem
Dziwny jest fakt, że muzyka UK Roots dynamicznie rozwija się w kontynentalnej Europie pomimo tego, że oryginalne Soundsystemy odpowiedzialne za promocję tej muzyki mają coraz mniej bookingów. Czy możliwe jest, że nasz Soundsystem – King Shiloh, który jest ciągle w drodze od 20 lat odchodzi w zapomnienie? Czy może cierpliwie budowany fundament europejskiej sceny Soundsystemowej został zniszczony przez “soundsystemy” bez Soundsystemu i DJ z laptopami?
Dni kiedy pakowaliśmy vana pełnego głośników, wzmacniaczy, dubplate’ów itd. i jechaliśmy do Włoch, Francji, Niemiec, Austrii czy gdziekolwiek indziej jest coraz mniej. Wiele przeciwieństw losu i wiele przeróżnych wyrzeczeń musieliśmy przejść, ale powoli i skutecznie nowa koncepcja Soundsystemu w Europie zostawała ukazywana. Często słyszeliśmy “wow, to była moja pierwsza sesja soundsystemowa i bardzo mi sie podobała, kiedy gracie następną?” Kiedy Rootsowa sesja jest zagrana w pełni to naprawdę mamy do czynienia z dużym wydarzeniem.
Niektóre brytyjskie Soundy przyjeżdżały do Europy w latach osiemdziesiątych, lecz bez swoich zestawów nagłośnieniowych. Skutkowało to występami na lokalnym nagłośnieniu, kiedy to właśnie ta muzyka musi być grana na Soundsystemie, a nie na klubowych głośnikach! Nie wszyscy gotowi byli do logistycznej ciężkiej pracy albo nie byli wystarczająco silni by podtrzymywać tradycję Soundsystemowego grania i nie przywozili swojego zestawu na kontynent. Były wyjątki takie jak Jah Tubbys czy Jah Shaka, którzy obaj grali na swoich monstrualnych Soundsystemach w kontynentalnej Europie.
W 1990 zaczęliśmy sesje w “Paradiso”. Nie chcieliśmy, żeby Soundy grały na klubowym nagłośnieniu więc zaczęliśmy zapraszać czołowe brytyjskie Soundsystemy z własnymi paczkami na jedną jedyną wyjątkową, swoją sesję. Na początku mieliśmy Zulu Warrior’a z całym oryginalnym Soundsystemem, wzmacniacze valve, gramofon Garrard, ręcznie zakręcane kable itd. Naprawdę wielki zaszczyt widzieć Shake na swoim sprzęcie. “Paradiso” w pierwszej chwili się nie zgodziło, ale dyskusje w ostatnim momencie na temat bezpieczeństwa i innych aspektów grającego dużego Soundsystemu dały efekt i udało się ich jakoś przekonać. Ale to już inna historia. Później mieliśmy Aba Shanti I, Iration Steppas z Leeds, Jah Tubbys i znowu Shakę i tak to się zaczęło rozwijać. Dopóki nie zdarzyło się to co przewidywaliśmy, wielokrotne narzekania i skargi od sąsiadów osiągnęły swój cel i zostaliśmy przedstawieni decybelomierzowi, który zakończył sesje w starym kościele dość szybko.. Jednakże w ciągu 3 lat osiągnęliśmy coś czego nikt inny nigdy nie zrobił na kontynencie europejskim – serie sesji Soundsystemowych w sercu Amsterdamu!
To było wtedy. Dziś niemal każdy kraj w Europie ma swój Soundsystem, niektóre ciągle się rozwijają, ale są. Bardzo dobrze, że się coś dzieje. Prowadzenie Soundsystemu jest jak posiadanie dużej rodziny, każdy jeden jest odpowiedzialny za coś innego. Budowniczy głośników, selektor, technik, producent, załoga. Każdy ma swoją funkcję. Wszystko do siebie pasuje, tak jak puzzle i to jest magiczne.
Zostawmy to tak jak jest bracia i siostry, jak szlachetny kamień w koronie. Nie niszczmy tradycji Soundsystemowej robiąc występy na scenie pod nazwą Soundsystem. Producenci, to do was właśnie mówię! Róbcie swoje w studio i wierzcie mi, my zajmiemy się resztą. Okazyjne pojawianie się na prawdziwych Soundsystemach to oczywiście błogosławieństwo, ale nie sceniczne występy pod nazwą Soundsystem. Zostawcie to dla żywych kapel! Oni też potrzebują pracy.
Promotorzy, zrozumcie pełnię naszej tradycji i wagę promocji jej w odpowiedni sposób. Przestańcie przerabiać selektorów w DJ i robić tanie występy. Zainwestujcie w coś specjalnego i nie zapominajcie – sesja Soundsystemową obraca się dookoła Soundsystemu a nie klubowego nagłośnienia. Soundsystemy, wyjdźcie z ukrycia i grajcie ze swoimi zestawami dumnie i głośno tak jak to kochamy! Ta wielka tradycja musi iść naprzód przez pokolenia, tak jak kiedyś powiedział Shaka “wyścig nie jest dla szybkich ale dla tych, którzy są wytrzymali”.
Jah Love and Respect, Bredda Neil
King Shiloh
“Published with permission of Irie Up magazine”
tłumaczenie: Jaszol
Roots Defender w Liverpoolu – relacja
jak jest? wyśmienicie. od powrotu z liverpoolu zdążyliśmy zagrać już w chatce żaka (lublin), natty b zagrał koncert z geto blasta, zrobiliśmy wstępną sesję nagraniową z dajen levi i szykujemy się wspólnie na 10 lipca, na slot art festival w lubiążu koło wrocławia. dzięki, zasad selekta!
a w liverpoolu? jesteśmy zadowoleni. dzięki ance, nungowi i adamowi (eat your greens sound) 19ego zagraliśmy przed Aba Shanti I, po 23ej przez godzinę, najdłużej z supportów, po take over sound system, a przed no fakin’ crew. i pochwalimy się: Aba Shanti I stał za nami i słuchał przez dłuższą chwilę, a pod koniec swojego występu pozdrowił nas ze sceny. jest się czym cieszyć. klub nazywa się the picket, jest w budynku pofabrycznym, wielkim magazynie?, mniej więcej na 600, może więcej, osób, a graliśmy na after party festiwalu africa oye na którym, oprócz zespołów z afryki, wystąpili andrew tosh i michael rose, obaj z towarzyszeniem the rasites, andrew tosh śpiewał the best of peter tosh, a michael rose the best of michael rose. i dobrze. i dobry sound. na after party nasz deejaying był po angielsku, zagraliśmy głównie klasyki, chociaż niekoniecznie te najlepiej znane, z polskich geto blasta “nie wypalaj się” i nauczyliśmy wszystkich śpiewać z nami chant słomy „mam ducha, duch ma mnie” na drum songu. dostaliśmy poważne oklaski, podobało się. wielki big-up dla tych kilku rodaków, którzy przyszli na imprezę i dzielnie pomagali w śpiewaniu zdecydowanie niepolskojezycznym uczestnikom,
dzięki! postawiony sound system brzmiał tłusto, ludzie bawili się bez chwili przerwy, a podczas naszego występu zamknięto drzwi; przepisy health and safety mają srogie i nie wpuszczają więcej niż wolno. wyszliśmy po graniu z klubu na świeże powietrze i nie weszlibyśmy powtórnie do klubu, już zdążyli wpuścić z nas dwie osoby, gdyby nie to, że byliśmy artystami [artystą był natty b, ja tylko naciskałem start/stop – przyp. bw]. tuff. Aba Shanti I grał tylko z kompaktów takie roots, że tańczyliśmy w transie z otwartymi ustami i trzepoczącymi od fal dźwiękowych uszami, brak słów, takie ma wersje; zagrał burning spear i odpadłem, jak ja bym chciał mieć jedną, którąkolwiek! tak, każdy chce dla niego nagrać special. a on jeszcze śpiewa. świetnie śpiewa. zamieniliśmy wiele słów, jest niebywale skromny i sympatyczny. wielki człowiek. o 2ej wszystko się zakończyło, taki przepis, i powędrowaliśmy powoli do domu. jeszcze raz wielkie dzięki dla Anki i Aśki za gościnę!
następnego dnia graliśmy o podobnej porze w django’s riff. zdecydowanie mniej ludzi, tylko rootsowi hardcorowcy, bo studenci już się rozjechali i niedziela i trzeba do pracy po dwóch dniach festiwalu. graliśmy sporo polskich rzeczy i był z nami mc daddy mountain, który deejayował dla nas w prawdziwym old schoolowym stylu. wielka radość, big up, daddy mountain, yes!
liverpool możecie, oczywiście, obejrzeć na google earth, a my polecamy, jeśli droga zawiedzie, international slavery museum, czyli niewolnictwo aż do czasów współczesnych (tak, tak, nadal jeszcze istnieje, również w swoim podstawowym znaczeniu), baaardzo pouczające, zdecydowanie koniecznie, tate gallery i klub cavern, sztuk trzy na tej samej ulicy, w którym występowała sławna czwórka zanim stała się tymi wielkimi the beatles.
serdeczne pozdrowienia,
roots defender sound kolektyw, lublin
Dubmassive net dub clash- przedłużamy termin zgłoszeń!
Redakcja dubmassive.org jako organizator Dubmassive Net Dub Clash 2010 postanowiła przedłużyć termin, w jakim można wysyłać zgłoszenia do tego konkursu. Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami okres ten upłynąłby z końcem czerwca, jednak biorąc pod uwagę stosunkowo niewielki dotychczasowy odzew oraz to, że większość dotychczas przesłanych utworów wpłynęła w ostatnim dniu pierwotnego terminu, postanawiamy przedłużyć okres na wysyłanie zgłoszeń do 31 lipca 2010
Wszyscy, którzy nie zdążyli wysłać swojej produkcji w pierwszym terminie mogą być więc spokojni. Cały czas macie szansę na zdobycie nagród (m.in. wydawnictwo netlabelowe, występ na dubowym soundsystemie, promocja w stacjach radiowych w całej Polsce i na łamach portalu dubmassive.org). Jednocześnie informujemy, że wszystkie dotychczasowe zgłoszenia bez zmian pozostają w naszej bazie, wszystkie więc osoby, które wcześniej wysłały utwory nie mają powodu do niepokoju, nie muszą wysyłać ich jeszcze raz etc.
Zachęcamy do wysyłania zgłoszeń na adres dubclash@dubmassive.org. Wszelkie szczegóły bez zmian dostępne na http://dubmassive.org/dubmassive-net-dub-clash/

